De Regenboog groep - Oekraïne-opvang 'de Narita'

Sloterdijk Stationskwartier is oorspronkelijk een kantoren- en bedrijvencentrum (Oneindig Noord-Holland, 2011). De hoogbouw en kale straten hebben nog veel weg van kantoren waardoor de buurt nog geen woon-identiteit uitstraalt. Dit zorgt voor een conflict op het gebied van sense of place, het gevoel dat bij mensen opkomt als ze in de buurt lopen (Reijndorp & Reijnders, 2010).

Zowel de bewoners van Narita als de andere bewoners van de wijk zijn relatief nieuw, daarom is er nog beperkt kans geweest om een sense of place te ontwikkelen, een concept dat door Ellery & Ellery (2019) beschreven wordt als de uiteenlopende manieren waarop mensen een verbinding vormen met hun buurt. De mate van sense of place wordt gezien als bepalend voor hoe leefbaar een gebied is (Ellery & Ellery, 2019, pp. 237–238). Specifiek voegen zij toe dat hoe meer macht toegekend wordt aan de gemeenschap zelf, hoe groter de kans op een sterke sense of place (Ellery & Ellery, 2019, p. 245; Ellery et al., 2021, p. 70).

Ook Leino & Puumala (2021) benadrukken het belang van samenwerking (Leino & Puumala, 2021, p. 784). Deze theoretische inzichten worden ondersteund door de gesprekken die wij hebben gehad met de buurtkamer, die uit ervaring merkt dat bewoners meer betrokken raken wanneer zij de kans krijgen om mee te mogen beslissen.

Echter zijn er rondom Narita groengebieden met zitgelegenheden en openen veel nieuwe voorzieningen zoals buurtkamers en winkels. Dit zal op den duur de place attachment van de bewoners vergroten, wat kansen biedt voor een verbetering van de sociale cohesie (Reijndorp & Reijnders, 2010).


Binnen de buurt zijn verschillende stakeholders te identificeren (Mitchell et al., 1977). De meest voor de hand liggende stakeholders zijn de bewoners van Narita. Binnen deze groep zijn echter ook verschillende groeperingen. Niet alle bewoners spreken Nederlands of Engels en sommige hebben psychische problemen. Daarnaast wonen er ook veel kinderen in het gebouw. Door taalbarrières, zorgtaken en werk hebben bewoners weinig mogelijkheden om actief deel te nemen aan het sociale leven in de wijk. Het sociale contact vindt vooral onderling plaats en minder met andere buurtbewoners. In het gebouw delen de Oekraïense ontheemden de keuken, woonkamer en badkamer met medebewoners. Daarnaast delen ze hun slaapkamer vaak met familieleden. Hierdoor ervaren ze weinig privacy.


Naast de Narita bewoners zijn ook de omwonenden meegenomen als stakeholder. Uit interviews bleek dat ook zij de sociale omgeving in de buurt over het algemeen als prettig ervaren, maar dat echte verbondenheid nog mist. Verder is ook het buurthuis Lola Lijn geïdentificeerd als stakeholder. Het buurthuis is erg betrokken en probeert via verschillende activiteiten zo veel mogelijk groepen te verwelkomen. Ten slotte is de Regenboog Groep een belangrijke stakeholder. Hun taak is om de mensen zo goed mogelijk te huisvesten (Mitchell et al., 1997).
 
Vanuit de buurtkamers worden al veel activiteiten georganiseerd en zijn er veel initiatieven die ontmoetingen tussen bewoners stimuleren. In de praktijk bleek echter dat deze activiteiten niet altijd goed vindbaar zijn. De conclusie uit het locatieonderzoek was dat het buurthuis de mogelijkheid tot samenwerken biedt om op die manier nieuwe bewoners een gemeenschap te bieden en een oplossing te bieden voor de beperkte ruimte binnen Narita.